تبلیغات
|»»رایانه و تکنولوژی««| - راهنمای خرید کارت حافظه
 
درباره وبلاگ


فناوری اطلاعات

مدیر وبلاگ : حسین برزگران
نویسندگان
نظرسنجی
نظر کلی شما راجب وبلاگ چیه؟







آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

|»»رایانه و تکنولوژی««|
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
سه شنبه 9 خرداد 1391 :: نویسنده : حسین برزگران

 

با افزایش کیفیت فایل‌های چندرسانه‌ای نیاز به حافظه‌های حجیم‌تر هر روز پر‌رنگ‌تر می‌شود و هر روز نیز فناوری‌های جدید‌تری برای ذخیره‌سازی اطلاعات مطرح می‌شود که پس از مدتی به شکل دستگاه‌های جدید وارد بازار می‌شوند. امروزه با افزایش وضوح تصویر دوربین‌های دیجیتال، آمدن فرمت فیلمبرداری HD و مطرح ‌شدن فرمت‌های جدید و با‌کیفیت برای فایل‌های صوتی هر کس که از دوربین، دستگاه‌های پخش‌کننده یا گوشی‌های تلفن‌ همراه استفاده می‌کند به سراغ مدل‌هایی با ظرفیت بیشتر خواهد رفت و قابلیت ارتقای حافظه در پخش‌کننده و گوشی نیز اهمیت زیادی یافته است. در این بخش به بررسی تاریخچه و فناوری‌های پیرامون کارت‌های حافظه می‌پردازیم و با عنوان ‌کردن گروه‌های اصلی این کارت‌ها به نقد برترین‌های بازار ایران می‌پردازیم...

تاریخچه

کاربرد کارت‌های حافظه از دهه 90 شروع شد چون تا پیش از آن دستگاه‌های قابل حمل زیادی در بازار وجود نداشت و به تبع آن نیازی هم به کارت‌های حافظه حس نمی‌شد. نخستین گروه از کارت‌های حافظه همان کارت‌های PC Card بود که سابق بر این برای افزایش ظرفیت حافظه دستگاه استفاده می‌شدند. این گروه از کارت‌ها هنوز هم کاربرد دارند اما دارندگان لپ‌تاپ از آنها برای افزودن برخی قابلیت‌های جانبی به دستگاه خود استفاده می‌کنند. اندکی بعد از معرفی و توسعه کارت‌های یادشده گروهی از کارت‌های کوچک‌تر به بازار آمدند که شامل کارت‌های Compact Flash ، Smart Media و Miniature Card بودند و از این گروه تنها کارت‌های CF بقای خود را تا به امروز حفظ کرده‌اند. کوچک‌تر شدن دستگاه‌های قابل حمل و در نتیجه نیاز به حافظه‌های کوچک‌تر باعث شد کارت‌های اولیه بسیار بزرگ به نظر آیند و با کارت‌های کوچک‌تر تعویض شوند. هم‌اکنون نیز یک کارت CF در نظر بسیاری از کاربران در مقایسه با کارت‌های SD بیش از اندازه بزرگ است و به همین دلیل است که طراحان دستگاه‌هایی همانند دوربین‌های دیجیتال در بیش از 90 درصد موارد به سراغ کارت‌های SD می‌روند. کم‌کم کارت‌های SD و MMC با داشتن بیشترین سهم بازار موفق‌ترین کارت‌‌های حافظه را تشکیل دادند و پس از آن نیز کارت‌های مخصوص دوربین‌های سونی که گروه Memory Stick‌ها را تشکیل می‌دهند، قرار گرفتند. کارت‌های XD نیز که در میان کاربران دوربین‌های الیمپوس و فوجی ‌فیلم معمول بودند اندک‌اندک از بازار حذف شدند و در سال 2010 سونی، فوجی فیلم و الیمپوس دوربین‌های خود را به شکاف کارت SD مجهز کردند. هم‌اکنون کارت‌های SD در صدر فروش کارت‌های حافظه قرار دارند و پس از آن عکاسان به سراغ کارت‌های CF می‌روند. امروزه کارت‌های حافظه جدیدی با نام XQD در حال ساخته‌ شدن هستند که عکاسان حرفه‌ای را نشانه گرفته‌اند و با داشتن سرعتی بسیار بالا و حجم کافی برای جای‌ دادن بیش از دو ترابایت فایل انتخاب خوبی برای عکاسی به حساب می‌آیند. در مقابل بازار گوشی‌های تلفن همراه در ابتدا کارت‌های SD را پذیرفت اما به دلیل باریک‌ شدن گوشی‌ها و امکان کاربرد فضای ذی‌قیمت بدنه برای مدارات مهم‌تر کارت‌های miniSD و microSD به عنوان کارت مناسب برای گوشی انتخاب شدند. پخش‌کننده‌های چندرسانه‌ای نیز سرنوشتی مشابه داشته‌اند و در حال حاضر کارت‌های microSD را به عنوان نخستین انتخاب خود برگزیده‌اند.

 


فناوری‌های حافظه


کارت‌های حافظه زیر‌مجموعه‌ای از حافظه‌های فلش هستند که در انواع و البته اشکال مختلفی ساخته می‌شوند. فناوری فلش نوعی فناوری‌ساخت حافظه‌های غیرفرار است که می‌توان اطلاعات آنها را به شکل الکترونیکی پاک کرد و از نو نوشت و به دلیل اینکه این داده‌ها به مرور زمان پاک نمی‌شوند، لقب غیرفرار به آنها داده می‌شود. فناوری ساخت حافظه‌های فلش به دهه 80 باز‌می‌گردد و توسط شخصی به نام دکتر فوجیو ماسووکا هنگام همکاری با توشیبا ابداع شده است. نام فلش نیز به این دلیل که فرآیند پاک ‌شدن اطلاعات از روی فلش با سرعتی همانند درخشش فلاش دوربین انجام می‌شود روی این فناوری نهاده شد. ایده فناوری فلش در نمایشگاه IEDM سال 1984 در سان‌فرانسیسکو مطرح شد و اینتل که پتانسیل بالایی در آن می‌دید نخستین برندی بود که از آن حمایت کرد. سه سال بعد توشیبا از نوع جدیدی از حافظه‌های فلش با نام NAND پرده‌برداری کرد که زمان لازم برای پاک ‌کردن و نوشتن را به نحو محسوسی کاهش می‌دهد و هزینه ساخت کمتری نیز دارد. حافظه‌های NAND برخلاف فرم قبلی که NOR نام داشت توانایی دسترسی به شکل‌ Random Access ندارند اما به دلیل داشتن حجم و سرعت بالا انتخابی بسیار خوب برای جایگزینی هارد و دیسک‌های اپتیکال به شمار می‌روند و مهم‌ترین کاربرد آنها نیز ذخیره‌سازی اطلاعات است. نخستین کارت‌های NAND انواع SmartMEdia بودند که در سال 1995 به بازار آمدند و بلافاصله با کارت‌های MMC،‌SD ، Memory Stick و CF همراه شدند. کم‌کم فناوری‌ساخت فلش چنان پیشرفت کرد که امکان ساخت کارت‌هایی بی‌نهایت کوچک فراهم شد. به عنوان نمونه می‌توان از کارت‌های‌ microSD امروزی نام برد که با داشتن ظرفیتی تا 64 گیگابایت مساحتی کمتر از 1/5 سانتی‌متر مربع و قطری کمتر از یک میلی‌متر دارند.


 


معایب


با اینکه کارت‌های حافظه فلش ابعاد بسیار کمی دارند و ضمن داشتن ظرفیت بسیار بالا باری بر دوش کاربر به حساب نمی‌آیند اما معایبی نیز دارند که بد نیست به آنها اشاره‌ای شود. به دلیل اینکه ذخیره اطلاعات بر اساس ذخیره بار الکتریکی در نیمه‌هادی‌های تشکیل‌دهنده فلش استوار است و مدارات حافظه نیز ظرافتی بسیار بالا دارند کارکرد فلش در سلامت کامل تنها در گستره محدودی از سیکل‌های پاک‌ کردن و نوشتن قرار می‌گیرد و پس از مدتی کاربر می‌تواند افت کیفیت ذخیره‌سازی اطلاعات را در کارکرد فلش مشاهده کند. خوشبختانه فلش‌های امروزی توانایی تحمل حدود 100 هزار سیکل پاک‌ کردن و نوشتن را دارا هستند که البته انواع جدید‌تر حتی می‌توانند سیکل‌های بیشتری را تحمل کنند. مدارات کنترلی حافظه‌های فلش همواره بلاک‌های در‌بر‌گیرنده اطلاعات را مورد پایش قرار می‌دهند و در صورت برخورد با بلاکی که کارکرد صحیح ندارد آن را از دور خارج می‌کنند تا درج اطلاعات بدون مشکل از بین رفتن داده‌ها انجام شود. بدین ترتیب با از بین رفتن برخی بلاک‌ها امکان ذخیره‌سازی و خواندن از روی بلاک‌های دیگر وجود دارد و بسیار بعید به نظر می‌رسد کاربر یک فلش در دوره کارکرد آن که به لطف آمدن مدل‌های جدید و وسوسه دائمی خرید به ندرت از دو سال تجاوز می‌کند، در نقل و انتقال داده دچار مشکلی شود.


 


سرعت و ظرفیت


یکی از مهم‌ترین نکات در مورد خرید کارت‌های حافظه سرعت آنهاست و با اینکه کاربر یک گوشی تلفن همراه یا پخش‌کننده نیازی به خرید کارت‌های حافظه سریع ندارد اما دارندگان دوربین‌های عکاسی و فیلمبرداری برای ذخیره‌سازی بدون اختلال عکس و فیلم باید کارت حافظه دلخواه خود را از میان انواع سریع‌‌تر انتخاب کنند. سرعت انتقال اطلاعات در کارت‌های حافظه معمولا به صورت کیلوبایت بر ثانیه بیان می‌شود که برای سنجش نسبی سرعت کارت به خوبی عمل می‌کند و بسیاری از کاربران درک صحیحی از آن دارند. روش دیگری نیز برای بیان سرعت کارت‌های حافظه وجود دارد که به صورت مضربی از سرعت CD ROM ارائه می‌شود. هر واحد از این مضرب سرعتی برابر 150 کیلوبایت بر ثانیه را نمایش می‌دهد و بدین ترتیب کارتی با سرعت 100x دارای سرعتی برابر 15 هزار کیلوبایت در ثانیه یا 14.65 مگابایت بر ثانیه خواهد بود.


ظرفیت کارت‌های حافظه روزبه‌روز در حال افزایش است و جالب است بدانیم این امر از قانونی تبعیت می‌کند که در سال‌های دهه 70 عنوان شده است. طبق قانون Moore تعداد ترانزیستورهایی که می‌توان با هزینه معمولی در یک مدار مجتمع جای داد در هر دو سال دو برابر می‌شود. این قانون را می‌توان در عصر حاضر به شکل دو برابر شدن ظرفیت کارت‌های حافظه طی هر دو سال ترجمه کرد که طبق ادعای دیوید هاوس از شرکت اینتل امروزه به 18 ماه کاهش یافته است. ظرفیت کارت‌های حافظه نیز همانند سایر حافظه‌های فلش به صورت توان‌های صحیح دو بیان می‌شود اما چون مقداری از حافظه صرف ذخیره‌سازی Metadata می‌شود کاربر در عمل با کارتی با ظرفیت کمتر از مقدار تبلیغ‌شده مواجه خواهد شد. امروزه کارت‌های حافظه‌ای ساخته می‌شود که پتانسیل ذخیره‌سازی بیش از دو ترابایت داده را دارند اما هنوز حافظه‌هایی با ظرفیت اندکی نیز ساخته می‌شود که در BIOS-ROMها و دستگاه‌های کوچک به کار گرفته می‌شوند.

 


Compact Flash


نخستین کارت حافظه‌ای که توانست در میان عکاسان جایگاه قابل توجهی پیدا کند کارت Compact Flash بود که هنوز هم به طور گسترده در بین قشر عکاس کاربرد دارد. این کارت حافظه نخستین بار در سال 1994 توسط برند SanDisk به عنوان فرمت استاندارد معرفی شد که امروزه از این فرمت برای ساخت دستگاه‌های دیگری نظیر هارددیسک، GPS، درایو Wi-Fi و... نیز استفاده می‌شود. شکاف‌های کارت

Compact Flash دارای عرضی بیش از 3.3 میلی‌متر است و دستگاه‌های سازگار با‌ نوع II این کارت‌ها نیز باید شکافی عریض‌تر از پنج میلی‌متر داشته باشند. این کارت‌های 50 پینی دارای استاندارد انتقال داده ATA هستند و به همین دلیل می‌توان آنها را با یک رابط و کابل IDE به عنوان هارددیسک به رایانه شناساند. سرعت انتقال داده در کارت‌های‌ Compact Flash به صورت مضرب سرعت CD-ROM بیان می‌شود و حداکثر سرعت بیان‌شده برای آن 133x یا 20 مگابایت بر ثانیه است. کارت‌های

Compact Flash در گروه حافظه‌های SSD قرار می‌گیرند و به همین دلیل در طولانی‌مدت از نظر کارایی مدارات داخلی عمر بیشتری از خود نشان می‌دهند. بیشترین ظرفیت برای کارت‌های Compact Flash مربوط به ساخته‌های PRETEC است که 100 گیگابایت ظرفیت دارند اما کارت‌های CF از نوع SSD به ندرت در ظرفیت‌های بالاتر از 64 گیگابایتی ساخته می‌شوند. بدنه بزرگ کارت‌های Compact Flash به سازندگان امکان نصب هارددیسک داخلی را نیز داده و بدین ترتیب نسلی جدید از این کارت‌ها با نام Micro Drive وارد بازار شده است. هارددیسک‌های میکرودرایو دارای عرض 25 میلی‌متر هستند که در بدنه کارت‌های CF نوع 2 ارائه می‌شوند. نخستین نوع این کارت‌ها ساخت IBM بود که 170 مگابایت ظرفیت داشت اما پس از مدتی سونی و سیگیت انواعی از آن را ساختند که هشت گیگابایت ظرفیت داشت و امکان انتقال حجم بیشتری از داده را میسر می‌کرد. جالب است بدانیم دستگاه‌هایی همچون آی‌پاد مینی و نوکیا N91 ظرفیت بالای خود در دوران درخشش را مدیون همین کارت‌های میکرودرایو بوده‌اند. با اینکه سرعت انتقال داده در کارت‌های Compact Flash بسیار زیاد است اما بدنه بزرگ آنها مانعی اساسی جهت کاربرد بیشتر آنها در مدل‌های جدید است و به همین دلیل تنها سازندگانی که دوربین‌های DSLR بزرگ می‌سازند از آن به عنوان انتخابی جانبی در کنار کارت‌های SD استفاده می‌کنند.


 


Memory Stick


سونی برای برجسته ‌کردن شعار «مثل هیچ‌ کدام» در سال 98 تصمیم گرفت کارت‌های حافظه جدیدی بسازد که تنها ساخته‌های خودش با آن سازگاری داشته باشند. بدین ترتیب کارت‌های Memory Stick پا به عرصه حیات گذاشتند و نخستین انواع آنها در ظرفیت‌هایی تا 128 مگابایت ساخته می‌شدند. اندکی بعد سونی نوع دیگری از این کارت را با پسوند Select وارد بازار کرد که واجد دکمه‌ای روی بدنه بودند و با حرکت ‌دادن این دکمه کاربر می‌توانست بین دو بخش 128 مگابایتی یکی را انتخاب کند. به دلیل استقبال اندک کاربران از این تصمیم سونی با همکاری سان‌دیسک راهکاری پایدار‌تر به نام Memory Stick PRO ارائه داد که در تئوری امکان ساخت کارت‌هایی با ظرفیت 32 گیگابایت را فراهم می‌کرد. دستگاه‌های سازگار با کارت قبلی با این کارت نیز سازگاری نشان می‌دادند و اگر سازگاری وجود نداشت سونی با ارائه ابزارافزار جدید این سازگاری را فراهم می‌کرد. با این حال کارت‌های Memory Stick PRO هیچ‌ گاه در ظرفیت‌های بالاتر از چهار گیگابایت عرضه نشد و سونی به سراغ شکل جدیدی از کارت‌های حافظه رفت. کارت‌های نسل اول ابعاد بزرگی داشتند و سونی برای رقابت با کارت‌های نوظهور SD کارت‌هایی با نام Memory Stick Duo ساخت که بعدا با انواع سریع‌تر ‌Memory Stick PRO Duo جایگزین شدند. این فرمت توانایی پشتیبانی از کارت‌هایی با ظرفیت 32 گیگابایت را داراست که در نوع Memory Stick PRO-HG سرعت انتقال داده به 60 مگابایت بر ثانیه می‌رسد. سونی در همکاری مجدد خود با سان‌دیسک از حافظه‌ای جدید با نام Memory Stick Micro رونمایی کرد که در انواعی تا ظرفیت 16 گیگابایت ساخته می‌شوند و می‌توان آنها را در دستگاه‌های کوچک‌تر همانند پخش‌کننده و گوشی به کار برد. سونی و سان‌دیسک در آخرین همکاری خود با هم کارت‌های Memory Stick XC را معرفی کرده‌اند که توانایی پشتیبانی از دو ترابایت حافظه را دارند و می‌توانند داده را با سرعت 60 مگابایت بر ثانیه بخوانند. ساخته‌های چندرسانه‌ای سونی دارای مداراتی با نام Magic Gate هستند که با رمزگذاری داده‌های ذخیره‌شده روی کارت حافظه از انتقال غیرمجاز آنها جلوگیری می‌کنند.


 


Multimedia Card


در سال 1997 سان‌دیسک با همکاری زیمنس کارت حافظه جدیدی معرفی کرد که بر پایه فناوری NAND توشیبا طراحی شده بود و بزرگ‌ترین عیب کارت‌های CF یعنی ابعاد بزرگ آن را برطرف می‌کرد. ابعاد یک کارت MMC معمولی برابر اندازه یک تمبر پستی معمولی یعنی 24 در 32 میلی‌متر است و از همین رو قطر 1.4میلی‌متری آن را برای کاربرد در دستگاه‌های کوچک‌تر مناسب می‌کند. نسل‌های نخستین کارت‌های‌ MMC دارای درگاه تبادلی یک‌بیتی برای انتقال داده بودند اما انواع امروزی دارای درگاه‌های چهار و هشت‌بیتی هستند و به همین دلیل سرعت انتقال داده بیشتری نیز دارند. با اینکه کارت‌های‌ MMC هم‌کانون به طور تقریبی با کارت‌های SD جایگزین شده‌اند اما هنوز کاربران زیادی دارند. این در حالی است که معمولا اسلات‌هایی که پذیرای کارت‌های SD باشند می‌توانند انواع‌ MMC را نیز برای انتقال داده به کار برند. ساخت دستگاهی که با این کارت سازگار باشد هزینه حفظ حقوق در پی ندارد و از همین رو زمینه برای ساخت کارت‌هایی بر پایه این فناوری کاملا فراهم است اما افرادی که بخواهند این کارت را در کارخانه خود تولید کنند باید با پرداخت حق لیسانس از اتحادیه‌ MMC مجوز بگیرند. نوع کوچک‌تری از این کارت با نام RS-MMC نیز معرفی شده است که ابعادی برابر 24 در 18 میلی‌متر دارد و به طور گسترده توسط نوکیا و زیمنس در گوشی‌ها به کار گرفته می‌شد اما با خروج زیمنس از دنیای گوشی همراه در سال 2006 نوکیا کاربر انحصاری آن شد و پس از مدتی کل خط تولید خود را با گوشی‌های سازگار با کارت SD به‌روز کرد. زیرمجموعه دیگری از این کارت‌ها MMC Micro نام دارد که ابعادی برابر 14 در 12 در 1.1 میلی‌متر دارد و با وجود شباهت‌های زیاد به فرمت microSD پین‌ها و ابعاد متفاوتی دارد. در نهایت بد نیست به کارت MiCard اشاره کنیم که با استاندارد MMC سازگاری کامل دارد و در تئوری می‌توان ظرفیت دو ترابایت را با آن ارائه داد. این کارت بدنه‌ای دوقسمتی دارد و می‌توان بخشی از آن را برای تبدیل مجموعه به یک درایو USB از بدنه جدا کرد.


 


Secure Digital


بی‌شک مشهور‌ترین انواع کارت‌های حافظه کارت‌های SD هستند که امروزه در رده‌ها و ابعاد گوناگون ساخته می‌شوند. این کارت‌ها تحت نظر اتحادیه SDA مدیریت می‌شوند که هر از چند گاهی استانداردهای جدیدی برای ساخت ارائه می‌دهد. این کارت حاصل بازگشت کارت‌های MMC بوده و در اصل سان‌دیسک، ماتسوشیتا و توشیبا آن را طراحی کرده‌اند اما امروزه 400 برند آن را می‌سازند و حدود هشت هزار محصول مختلف به شکل کارت SD در بازار به فروش می‌رسد. نام SD در ابتدا مخفف Super Density Disc بود که بر پایه محصول ناموفق توشیبا در نبرد فرمت دیسک‌های اپتیکال نهاده شده بود و به همین دلیل است که D در نام SD شبیه یک دیسک اپتیکال ثبت می‌شود. در نمایشگاه CES 2000 این سه برند اتحاد خود را برای بنا ‌نهادن اتحادیه SD آشکارا اعلام کردند و به ساخت کارت‌های 32 و 64مگابایتی پرداختند. کارت‌های SD در سرعت‌های گوناگونی عرضه می‌شوند که با معیار کلاس یا رده از هم متمایز می‌شوند. هم‌اکنون کارت‌هایی در کلاس‌های 2، 4، 6 و 10 عرضه می‌شود که به ترتیب 2، 4، 6 و 10 مگابایت بر ثانیه سرعت دارند. روش دیگر بیان سرعت این کارت‌ها استفاده از معیار ضریب CD-ROM است که می‌تواند سرعت کارت را بین 6X تا 600X بیان کند. پس از مدتی کارت‌هایی با نام SDHC وارد بازار شدند که ظرفیتی بیشتر از کارت‌های قبلی داشتند و با دستگاه‌های قدیمی‌تر سازگار نبودند. این کارت‌های جدید را می‌توان در ظرفیت‌های مختلف تا سقف 32 گیگابایت خریداری کرد که در حال حاضر پرفروش‌ترین کارت‌های حافظه را تشکیل می‌دهند. کارت‌های جدید‌تری نیز با نام SDXC به بازار آمده که پتانسیل داشتن ظرفیت دو ترابایت را دارند و هم‌اکنون می‌توان انواع 64 گیگابایتی آنها را در بازار خریداری کرد. برخی از این دو گروه کارت‌های جدید‌تر دارای معیار سرعتی با نام UHS هستند که نوع اول آن بیانگر سرعت 50 مگابایت بر ثانیه‌ای است و نوع دوم آن نیز نشان می‌دهد که کارت توانایی انتقال 312 مگابایت داده در ثانیه را داراست.


برای کاربرد در دستگاه‌های کوچک‌تر نوع دیگری از کارت‌های SD با نام miniSD ساخته شده که ابعادی برابر 21.5 در 20 در 1.4 میلی‌متر دارد و در نوع با ظرفیت بالا یعنی miniSDHC نیز ساخته می‌شود. برای ارتقای حافظه گوشی‌های تلفن همراه، پخش‌کننده‌های چندرسانه‌ای و برخی دوربین‌ها از کارت‌های microSD هم استفاده می‌شود که ضمن داشتن ابعاد 15 در 11 در 1 میلی‌متری در انواع microSDHC و microSDXC نیز ساخته می‌شوند.


 


XQD


در نوامبر 2010 شرکت سان‌دیسک که مشهورترین و بزرگ‌ترین سازنده حافظه‌های فلش در دنیاست اعلام کرد تصمیم دارد کارت حافظه‌ای مخصوص عکاسان بسازد که کاربرد دیگری در صنعت دیجیتال ندارد و امکان دستیابی به سرعت‌های بالا و ظرفیت‌های زیاد را نیز فراهم می‌کند. نام این کارت XQD است که طبق یک قرارداد تجاری بین برند‌های سونی، سان‌دیسک و نیکون بسته شده و بلافاصله پس از معرفی توسط اتحادیه Compact Flash به عنوان طرحی مناسب برای تحقیق و توسعه انتخاب شد. آخرین مشخصات فنی این استاندارد در دسامبر 2011 معرفی شد که بخشی از آن شامل سرعت‌های 125 تا 500 مگابایت بر ثانیه و ظرفیت‌هایی بالاتر از دو ترابایت است. این فرمت جدید از کارت‌های حافظه کاربران دوربین‌های عکاسی و فیلمبرداری باکیفیت را هدف گرفته است و به دلیل افزایش روزافزون کیفیت عکاسی و فیلمبرداری نیاز به کارتی با ظرفیت بالاتر بیش از پیش احساس می‌شده که XQD به آن پاسخ می‌دهد. در ژانویه 2012 سونی اعلام کرد نخستین کارت حافظه XQD در دنیا را ساخته است که سرعتی برابر 125 مگابایت بر ثانیه برای خواندن و نوشتن دارد اما هم‌اکنون خبری از جانب سان‌دیسک، لگزار و کینگستون مبنی بر ساخت کارت‌های XQD اعلام نشده و همین امر آینده کوتاه‌مدت این کارت‌ها را در هاله‌ای از ابهام قرار می‌دهد. با این حال ساخته ‌شدن دوربین D4 نیکون امید پیگیری این فرمت از طرف سازندگان را در بین کاربران زنده کرده و دوربین مذکور به مقام نخستین دوربین دارای اسلات XQD نائل شده است.

منبع :عصر ارتباط



_ _ _ ___________________________________________________________________________ _ _ _

به اشتراک بگذارید:

_ _ _ ___________________________________________________________________________ _ _ _


نوع مطلب : مقاله(کامپیوتر)، 
برچسب ها : راهنمای خرید کارت حافظه، کارت های حافظه، memory card،




 
   
   

mouse code


Pichak go Up